‘Zonder ons draait het park niet’
Seizoensmedewerkers van Walibi deelden eind december chocolaatjes uit aan parkbezoekers, met als doel deze door te geven aan collega’s in het park. Met deze ludieke actie vroegen ze samen met De Horecabond aandacht voor eerlijke en gelijkwaardige arbeidsvoorwaarden. Vijf medewerkers vertellen wat er aan de hand is en waarom volgens hen verandering nodig is, ook na een vervolgactie begin februari.
Anders dan collega’s met een jaarrondcontract, bouwen de seizoensmedewerkers geen pensioen op, ontvangen ze een lager loon en krijgen ze minder reiskostenvergoeding. Bij de directie van het park vonden ze tot op heden weinig gehoor voor hun verhaal. Een 18-jarige medewerker, die parttime naast haar studie werkt, verwoordt het zo: “Ik heb het idee dat er een heel groot gat zit tussen wat management denkt dat wij fijn vinden en wat wij daadwerkelijk willen. Dat voelt gewoon niet goed.”
Onzekerheid
Voor sommigen zit de pijn vooral in de onzekerheid. Contracten zijn vaak nulurencontracten, waardoor bij ziekte geen doorbetaling plaatsvindt. Een seizoensmedewerker, die sinds 2024 bij Walibi werkt, noemt dat ‘onbegrijpelijk’: “Het grootste probleem is dat je geen pensioen opbouwt en geen cao hebt. Er wordt gezegd dat mensen van mijn leeftijd daar geen behoefte aan hebben, maar ik heb die behoefte wél. Je groeit mee met het minimumloon, maar daarboven zit niks.”
Bij anderen spelen juist de reiskosten en de personeelsbus die medewerkers naar Harderwijk brengt een grote rol. Een seizoensmedewerker die op flinke afstand woont, is elke dag twee tot drie uur per enkele reis onderweg met het OV en vervolgens de personeelsbus. “Dat kost me zo’n twaalf euro per werkdag. Soms ben ik om zeven uur klaar en pas om half elf thuis, omdat ik moet wachten op de bus.”
Attractieparkfanaat
Opvallend is dat niemand het werk zelf ter discussie stelt. Integendeel: juist de liefde voor het park, de attracties en de gasten maakt dat medewerkers zich uitspreken. “Ik ben een echte attractieparkfanaat”, zegt een medewerker die inmiddels zijn derde seizoen ingaat. “Het leukste vind ik dat je gasten een leuke dag kunt bezorgen. Je ziet dat mensen plezier hebben en jij bent degene die dat mogelijk maakt.” De medewerker geniet van het samenwerken met zijn collega’s en van het werken met de techniek. “Je drukt op een knopje en zes ton staal komt in beweging. Dat verveelt nooit. En je maakt mensen blij, bijvoorbeeld als ze nog een extra rondje willen.”
Teamgevoel
Adinda Strooper, die bijna tien jaar bij Walibi werkte voordat zij koos voor een vaste baan in de kinderopvang, herkent dat gevoel. “Wat het werk zo leuk maakt, is het teamgevoel en dat je samen zorgt voor een goede beleving voor de gasten. Je werkt prestatiegericht, zodat wachttijden niet te lang worden, én je bent verantwoordelijk voor de veiligheid van mensen.”
Juist die verantwoordelijkheid wringt. Want volgens meerdere medewerkers wordt er veel verwacht, zonder dat daar passende waardering of zekerheden tegenover staan. “Bij ruzies in de wachtrij, technische storingen of onrust tijdens Fright Nights staan wij vooraan”, zegt Adinda. “Dat gaat veel verder dan alleen knopjes indrukken.”
De roep om betere arbeidsvoorwaarden gaat daarom niet alleen over geld, maar ook over erkenning en duurzaamheid. “We zijn geen poppetjes, wij houden het park draaiende”, zegt een seizoensmedewerker die eerder fulltime werkte. “Wij zorgen ervoor dat gasten in de achtbaan kunnen, iets te eten krijgen en dat het park schoon blijft.” Een andere medewerker zegt het scherper: “Ik heb soms het gevoel dat Walibi doet alsof werken hier een voorrecht is. Alsof je dankbaar moet zijn dat je er mág staan.”
Volgens veel medewerkers leidt het huidige beleid tot een groot verloop. Veel mensen met ervaring vertrekken nu. “Daardoor gaat kennis verloren en wordt de werkdruk voor de mensen die blijven alleen maar hoger”, aldus Adinda. “Je kunt niet verwachten dat nieuwe mensen alles meteen weten.”
Toekomst
De medewerkers hopen vooral dat de directie hen serieus gaat nemen. Dat er geluisterd wordt naar wat zij aangeven in gesprekken en enquêtes. “Het voelt nu alsof daar alleen wordt uitgehaald wat in het verhaal van de directie past”, zegt een medewerker die graag anoniem wil blijven. Dus wel pensioenopbouw, een fatsoenlijke reiskostenvergoeding en meer vastigheid voor mensen die meerdere seizoenen willen blijven. De seizoensmedewerker ziet kleine bewegingen, maar is kritisch. “Over pauzes of kleine dingen wil de directie wel praten. Maar over grote onderwerpen zoals cao of pensioen zijn ze heel standvastig.”
Blijven of vertrekken?
Hoe medewerkers hun toekomst bij Walibi zien, verschilt. Sommigen willen blijven zolang ze studeren. “Tijdens mijn studie wil ik hier zeker blijven werken”, zegt de 18-jarige medewerker. “Maar daarna waarschijnlijk niet. Ik zie hier geen toekomst op de lange termijn.” Anderen hopen dat verandering mogelijk is. “Als de arbeidsvoorwaarden verbeteren, kom ik graag terug”, zegt Adinda. “Ik heb hier veel geleerd en met plezier gewerkt. Het probleem zit niet bij collega’s of leidinggevenden, maar hogerop. Nu werk ik in de kinderopvang: ik bouw pensioen op, krijg doorbetaald bij ziekte en heb een cao. Dat is geen luxe, dat is de basis. En precies die basis miste ik bij Walibi.”